فانوس شکسته

مرگ من روزی فرا خواهد رسید
در بهاری روشن از امــــــواج نور
در زمستانی غبــــــار آلود و دور
یا خزانی خالــی از فریاد و شور
بعد هــا نام مــــــــرا باران و باد
نرم میشوینـــد بر رخسار سنگ
گور من گمنـــــــــام میماند براه
فارغ از افسـانه های نام و ننگ